Fizykoterapia to dział lecznictwa, w którym stosuje się do leczenia występujące w przyrodzie naturalne czynniki fizyczne, takie jak: czynniki termiczne, promieniowanie Słońca oraz czynniki fizyczne wytworzone przez różnego rodzaju urządzenia, np. urządzenia dostarczające energii cieplnej, prądów małej częstotliwości, prądów wielkiej częstotliwości, promieniowania świetlnego, nadfioletowego, podczerwonego oraz ultradźwięków.

 

W Gabinecie VITA stosujemy:

 

Ultradźwięki – to drgania mechaniczne o częstotliwości przekraczającej słyszalność ludzkiego ucha. Dla potrzeb terapii wykorzystuje się ultradźwięki o częstotliwości 0,8-3MHz.
Aparatura do ultradźwięków wytwarza drgania przenoszone w postaci fali drgań na inne cząsteczki (ciało pacjenta). Energia kinetyczna drgających cząsteczek przenika do tkanek człowieka stopniowo malejąc przekształcając się w inne energie – cieplną, chemiczną czy elektryczną, dzięki którym zachodzi efekt leczniczy wykorzystywany w terapii. Do najistotniejszych efektów stosowanych ultradźwięków należy zaliczyć powstające w trakcie ciśnienie (tzw. mikromasaż dla tkanek) i ciepło (wpływające na wzrost ukrwienia, funkcjonowanie komórki i efekt przeciwbólowy). Zabiegi te znajdują zastosowanie w zmniejszaniu napięcia mięśniowego, bólu, hamowaniu procesu zapalnego i przyśpieszaniu wchłaniania tkankowego (takie zabiegi noszą nazwę fonoforezy – wprowadzania leku miejscowo z pomocą ultradźwięków).

W Gabinecie najczęściej UD używamy w schorzeniach ostrogi piętowej, łokcia golfisty / tenisisty. 

 

Laseroterapię – to terapia wykorzystująca promieniowanie, jakie emituje urządzenie do laseroterapii (małej mocy – biostymulujące) i wykorzystująca stymulujący wpływ tego światła na tkanki organizmu. Liczne doświadczenia udowodniły, że światło lasera stymuluje wytwarzanie niektórych białek i kolagenu, procesy fagocytozy, namnażania komórek, co znajduje odzwierciedlenie w zmniejszaniu stanów zapalnych i bólowych, przyśpieszaniu regeneracji tkanek miękkich (np.: po naderwaniach i zaciągnięciach ścięgien i więzadeł) czy kształtowanie się kostniny po złamaniach kości.

 

Elektroterapię a w niej:

 

      Galwanizacja – to prąd stały w elektroterapii wykorzystujący mechanizm polegający na ciągłym przepływie prądu od jednego do drugiego bieguna i wiążących się z tym występowaniem zjawisk elektrochemicznych, kinematycznych i termicznych. Przepływ prądu stałego przez tkankę nerwowa i mięśniową  powoduje zmianę ich pobudliwości (efekt znieczulający, rozluźniający), poprzez przemieszczenie jonów i zmianę polaryzacji błon komórkowych. Do zabiegu wykorzystuje się 2 elektrody, pod którymi umieszcza się grube podkłady ze względu na duży opór warstwy naskórka i możliwość poparzenia skóry. Elektrody ułożone w zamierzony sposób, konkretny dla danego schorzenia, dopasowany do osiągnięcia zamierzonych celów terapeutycznych. Jedna z elektrod jest elektrodą czynna i to dzięki niej osiąga się zamierzony efekt leczniczy, natomiast druga elektroda jest bierną zamykającą obwód. Zazwyczaj galwanizację wykorzystuje się w przypadku trudno gojących się złamań, nerwobóli, dyskopatii, zaburzeń czucia, krążenia obwodowego itd. Najczęściej zabieg trwa 15-20 minut a dla potrzeb terapii wykorzystuje się serie 10-20 zabiegów, choć efekty terapeutyczne potrafią pojawić się dużo wcześniej.
 
        Jonoforeza - to zabieg elektryczny, polegający na wprowadzaniu przez skórę do tkanek za pomocą prądu stałego jonów, cząsteczek substancji leczniczej. Zabieg ten umożliwia miejscowe podanie leku co jest ciekawą alternatywą dla iniekcji czy farmakologii doustnej. Do tego typu zabiegów używa się leków które potrafią dysocjować na jony a sposób wykonania zabiegu zależy od biegunowości substancji czynnej, leczniczej. Czas i ilość zabiegów jest podobna jak w zabiegach galwanizacji a więc 10-20 zabiegów po 15-20 minut. Przeważnie zabiegi jonoforezy wykorzystuję się w leczeniu miejscowych dolegliwości bólowych, stanów zapalnych, zaburzeń ukrwienia, opóźnionym zroście kostnym czy uelastyczniając blizny pourazowe, pozabiegowe.
 
       Elektrostymulacja – czyli zabiegi wykorzystujące przepływ prądu stałego do pobudzania nerwów dla osiągnięcia skurczów mięśni w celach terapeutycznych (odbudowania siły i masy mięśniowej). W trakcie zabiegu uzyskuje się skurcz mięśnia (nawet bardzo silny) jednak w warunkach różniących się od naturalnego napinania, ćwiczenia mięśni dlatego ważne jest łącznie tego typu zabiegów z odpowiednią kinezyterapią (z ćwiczeniami). Najczęściej w Gabinecie elektrostymulację wykonujemy po porażeniach nerwu twarzowego. 
 
      Prądy diadynamiczne – to „wyprostowane” prądy sinusoidalne, które dzięki temu charakteryzują się stałą biegunowością. Specyfika tego rodzaju prądów sprawia, że są nieocenione w leczeniu bólu, obrzęków i stanów pourazowych. Korzystne wyniki uzyskuje się w leczeniu stanów przeciążeniowych, naderwań, zaciągnięć mięśni i ścięgien, skręceniach i stłuczeniach łącząc również tego typu zabiegi z diatermią, kąpielami czy ultradźwiękami.
 
       Prądy interferencyjne – powstają poprzez nałożenie (interferencji) na siebie dwóch prądów średniej częstotliwości. Główne zastosowanie prądy te znajdują w walce z bólem, wywoływaniu skurczów mięśni jak również  w zwiększaniu przepływu przez naczynia limfatyczne (drenażu).

 

       Elektrostymulacja TENS (Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation), czyli przezskórna stymulacja nerwów, jest metodą wykorzystywaną przez elektrostymulatory wysyłające impulsy elektryczne o niskiej amplitudzie z elektrod przez skórę do nerwów obwodowych. Są to nerwy odpowiedzialne za czucie temperatury. Poprzez te nerwy sygnał elektryczny dociera do połączeń synaptycznych rdzenia kręgowego, gdzie działa dwojako:

  1. Jako sygnał blokujący impuls nerwowy niosący informację o bólu do mózgu, przez co mózg nie otrzymuje danych odnośnie miejsca i nasilenia bólu. Ten efekt jest wywoływane impulsami TENS o wysokiej częstotliwości. Blokowanie impulsów bólowych nie uszkadza struktury nerwów, lecz "oszukuje" mechanizm informowania o bólu. Mechanizm blokowania impulsów nerwowych niosących sygnał o bólu został przyjęty przez naukę w latach 60-tych XX wieku jako teoria bramek bólowych Melzacka i Walla. Włókna nerwowe typu C niosą sygnał z elektrostymulatora szybciej, niż włókna typu A, przez co sygnał ze stymulatora wygrywa w konkurencji o dostęp do podwzgórza.
  2. Jako inicjator powstawania naturalnych substancji przeciwbólowych – beta-endorfin, mających działanie przeciwbólowe równie silne, jak morfina (lub inne związki opiatowe). Ten mechanizm wywołują impulsy o niskiej częstotliwości lub krótkie uderzenia (ang. Burst).